Wandelen door modder en plassen, dit trek je aan

Het laarzenpad in de Weerribben is ongeveer 3,5 kilometer lang, en een deel daarvan loop je volgens Staatsbosbeheer met je laarzen door zompige moerasgrond. De route is dicht in het broedseizoen, van 15 maart tot 15 juli, dus juist nu kun je er terecht. Hetzelfde geldt in het klein voor veel gewone wandelgebieden in deze maanden. Bospaden staan blank, op de heide liggen plassen die je niet kunt omzeilen en het pad langs de sloot verandert in iets wat meer op pap lijkt.

Wat je aantrekt, bepaalt dan of je blijft lopen of omdraait.

Eerst het terrein, dan pas de schoen

De meeste wandelaars beginnen bij wat er in de gang staat. Ik zou beginnen bij de kaart. Wat voor ondergrond komt er, hoe ver is het, en hoe diep is het water waar je doorheen moet? Daar volgt de keuze vrijwel vanzelf uit.

Die derde regel verdient aandacht, want een laars is niet voor elke natte dag het antwoord. Komt er vooral vaste grond en wordt de afstand serieus, dan kijk ik eerder naar een wandelschoen als de Targhee IV van KEEN, die waterdicht is en volgens de productpagina veel demping en meer stabiliteit op ruw terrein biedt. Staat het water hoger dan de rand van een lage schoen, dan helpt ook een goed membraan je niet meer, en daar begint het terrein van de laars.

Wat een regenlaars moet kunnen

Op een modderig pad vraag je twee dingen van een laars. Hij moet je droog houden en je moet er na vijf kilometer nog steeds op willen lopen. In de herencollectie van Hunter staan regenlaarzen voor heren die een modderig bospad aankunnen, van korte modellen tot hoge laarzen met een verstelbare kuit. De Unisex Downpour Tall van Hunter is een handgemaakte, volledig waterdichte rubberlaars met een lichtgewicht buitenzool en een volumineuzere pasvorm rond de kuit, en loopt door tot maat 46.

Zo’n laars past bij tochten op natte grond waarbij droog blijven zwaarder telt dan tempo. Dat is ook de grens. Ga je twintig kilometer over vooral harde paden, dan loop je prettiger op een wandelschoen.

Binnen de Downpour-lijn maken twee varianten nog verschil. De Men’s Downpour Adjustable Tall heeft een aanpasbare pasvorm rond de kuit, wat handig is als er een dikke broek onder moet. Staat er vorst op de planning, dan heeft de Unisex Downpour Insulated Tall een voering van imitatievacht die volgens de shop beschermt tot min 5 graden. Voor een stevig tempo op een zachte dag lijkt me dat overigens te warm.

Rubber is geen wandelschoen, en je loopt er ook anders op. Zet je voet in de modder zo plat mogelijk neer, neem kortere passen dan je gewend bent en vertrouw niet op de rand van het pad, want die is vaak gladder dan het midden. Wordt het echt zuigend, trek je voet dan recht omhoog in plaats van hem af te rollen, anders blijft je laars staan en stap jij door met je sok in de blubber. Wandelstokken zijn op zulke stukken geen overbodige luxe, omdat je er de diepte van een plas vooraf mee kunt peilen. Dat laatste scheelt nog het meest, want een plas van tien centimeter en een plas van veertig zien er van bovenaf precies hetzelfde uit.

Onder de laars gebeurt het meeste

Een waterdichte laars laat ook niets naar buiten. Dat betekent dat de sok het werk moet doen, en juist daar wordt vaak op bespaard. Hunter raadt zelf aan om zijn laarzen altijd met sokken te dragen, om je huid te beschermen tegen het contact met rubber. Op een lange wandeling wil je ook dat die sok tot boven de rand van de schacht komt, zodat de bovenkant niet tegen je kuit schuurt.

Katoen is hier de verkeerde keuze, want dat houdt vocht vast. De Ascend II van Sockwell is een hoge wandelsok voor heren met 41 procent merinowol en 14 procent alpacawol, zonder naden, met een verdikt voetbed en compressie in klasse 1. Juist de wol en de hoogte maken zo’n sok geschikt voor een laars.

Neem altijd een tweede paar mee.

Schuift je voet in de laars heen en weer, dan wrijft er van alles, en van wrijving krijg je blaren. Een laars die net te ruim zit, vang je met een dikkere sok deels op. In ons stuk over blarenvrij wandelen in elk seizoen lees je hoe je de rest aanpakt.

De regenbroek gaat over de laars

Een broek die netjes in de laars is gestopt, staat stoer, maar regen die langs je been loopt, verdwijnt dan rechtstreeks in de schacht. Draag de regenbroek over de laars heen, dan pas komt de waterdichtheid van het rubber tot zijn recht.

Daarboven kun je het simpel houden. Een dunne laag die vocht afvoert, iets warms dat je onderweg kunt uittrekken en een regenjas met capuchon die je ook om je oren kunt sluiten als de wind over de polder komt. Ga niet te warm van start, want in een laars op zacht terrein werk je harder dan je verwacht.

Vergeet ook je handen niet. In ons verhaal over vroege sneeuw in de bergen hadden jagers in Colorado goede schoenen en regenponcho’s bij zich, maar misten ze juist waterdichte handschoenen toen ze op handen en knieën door gladde modder moesten. De Nederlandse polder is geen Colorado, maar natte koude handen zijn overal even vervelend.

En houd rekening met de klok. Na de overgang naar de wintertijd is het licht eerder weg dan je gevoel je vertelt, en op een modderig pad zie je in de schemering nauwelijks meer wat plas is en wat pad. Lees er ons stuk over veilig lopen in het donker op na en stop een hoofdlamp in je zak, ook als je denkt op tijd terug te zijn.

Eenmaal thuis spoel je de modder eraf voordat die opdroogt, en zet je de laarzen rechtop weg om uit te drogen, met de sokken apart in de was. Dat kost vijf minuten en dan staat alles klaar voor de volgende natte zondag. Ik vind dat een redelijke ruil, want de mooiste wandelingen van dit seizoen liggen meestal net voorbij het punt waar de droge schoenen omkeren.

Modder hoort erbij. Natte voeten niet.