Andreas Almgren won zondag in New York bij zijn marathondebuut, en meteen doken de grote woorden op. Runner’s World noemt hem de eerste Europese man die daar in dertig jaar wint. Toch stond er twee jaar geleden gewoon een Nederlander bovenaan: Abdi Nageeye won in 2024. Hoe zeldzaam is een Europese majorwinnaar dan echt? We telden het na op de winnaarslijst van de World Marathon Majors, en het antwoord is minder spectaculair en interessanter tegelijk.
Drie Europeanen in 115 races
Die lijst begint in 2006 en telt tot en met New York 115 mannenraces, waarbij Tokio sinds 2013 meedoet en Sydney sinds 2025. Zo is de verdeling:
| Land | Zeges mannen, 2006 tot en met 2026 |
|---|---|
| Kenia | 72 |
| Ethiopië | 32 |
| Verenigde Staten | 3 |
| Brazilië | 2 |
| Eritrea, Japan, Oeganda | elk 1 |
| Europa | 3 (Farah, Nageeye, Almgren) |
Kenia en Ethiopië pakken dus 104 van de 115 zeges, ruim negen op de tien. De drie Europeanen zijn Mo Farah in Chicago in 2018, Nageeye in New York in 2024 en nu Almgren. Daarmee is “voor het eerst in decennia” feitelijk onjuist, maar “bijzonder” blijft het zeker.
Bij de vrouwen ligt het anders. Daar telt dezelfde lijst twaalf Europese zeges in 115 races, van Paula Radcliffe en Irina Mikitenko tot Sifan Hassan met drie stuks sinds 2023. Europese winnaars zijn bij de mannen dus een stuk zeldzamer dan bij de vrouwen.
Waar die dertig jaar dan vandaan komt
De dertig jaar van Runner’s World kloppen alleen als je iets anders telt. In 1996 won de Italiaan Giacomo Leone in New York, zo blijkt uit de winnaarslijst. Hij was de laatste in Europa geboren man die daar won tot Almgren kwam. Nageeye is in Mogadishu geboren en Farah in Somaliland, en allebei lopen ze hun hele topcarrière voor een Europees land. Hun zeges tellen dus volledig mee. Wie alleen op geboorteland selecteert, trekt een grens die sportief niets uitlegt.
Toch levert die telling één opvallend feit op. Kijk je naar de vijf oudste majors (Boston, Londen, Berlijn, Chicago en New York), dan is de laatste in Europa geboren winnaar bij de mannen de Portugees António Pinto, in Londen in 2000. Hij won daar ook in 1997, de Spanjaard Abel Antón pakte Berlijn in 1996 en Londen in 1998. De jaren negentig waren nog gewoon een tijd van Zuid-Europese winnaars. Daarna bleef het 26 jaar stil, en dat gat zegt meer over de verschuiving in het marathonlopen dan welke kop ook.
Toeval of keerpunt?
Voor een keerpunt zijn er argumenten. Van 2006 tot en met 2017 won geen enkele Europeaan een van de 64 majors. Sinds 2018 zijn het er drie op 51. Dat is nog altijd maar zes procent, maar wel een verschil. Ook achter Almgren zat het goed: de Italiaan Yemaneberhan Crippa werd tweede in 2.06.14, op 13 seconden. En Almgren zelf is geen toevalstreffer. De Zweed van 31 heeft het Europees record op de 5000 meter (12.44,27) en liep in Kopenhagen 58.06 op de halve marathon, nog in afwachting van erkenning als Europees record.
Maar de rest van 2026 pleit tegen te veel enthousiasme. De andere zes mannenraces op de lijst van dit jaar gingen allemaal naar Kenia of Ethiopië, drie om drie. Twee van de drie Europese zeges vielen in New York, een heuvelachtige race waar de eindtijd vaak minder telt dan de laatste kilometers. Dat is ook te zien aan de klok: Almgren won in 2.06.01, terwijl Sabastian Sawe dit voorjaar in Londen 1.59.30 liep. Het parcours verschilt te veel om die tijden naast elkaar te zetten, maar ook het Europees record van Bashir Abdi staat met 2.03.36 uit 2021 nog ruim onder wat Almgren liet zien. In de lijst van snelste marathonlopers ooit veranderde New York dus niets.
Bovendien komt er voorlopig geen vervolg. Volgens Marathons.com richt Almgren zich in 2027 op de baan, met het WK in Peking, en is de 10.000 meter op de Spelen van Los Angeles zijn grote doel. De marathon komt pas daarna echt aan bod.
Wat je hier als loper aan hebt
Mijn conclusie is daarom: geen toeval, want Almgren is simpelweg een van de snelste lopers ter wereld op de kortere wegafstanden, maar ook nog geen keerpunt. Drie zeges in negen seizoenen zijn te weinig voor een trend, en het zwaartepunt van de marathon ligt nog onveranderd in Oost-Afrika.
Wat wel verandert is de route naar de top. Almgren was ooit een 800 meterloper en stapte via de baan en de halve marathon pas op zijn 31e over op de hele afstand. Dat is geen schema om over te nemen, maar het maakt wel duidelijk dat basissnelheid op de korte afstand de lange afstand niet in de weg zit. Wil je de race zelf nog eens nalezen, dan staat alles in onze uitslag, inclusief de dertiende plaats van Nageeye.
